/گزارش/
زندگی در هاله ای از امید
ارومیه(پانا) زندگی در شرایط نه چندان راحتی که عصر کنونی به بار نشسته است، چالش های حیات و ممات را به اوج خود رسانده و گاهی در میان راه، امید به ادامه زندگی را به سیاهی کشانده است. اما با این وجود، اغلب کشور های جهان با اجرای برخی از سیاست های جمعیتی مانع از کاهش و موجب افزایش امید به زندگی در افراد شده اند.
در دنیای امروز چیزی که بیشتر از همه خودنمایی میکند، اخبار ناراحت کننده درباره وضع اقتصادی و زندگی آدمها، مشکلات محیط زیست و اوضاع آشفته حاکم بر جهان است. اما وقتی درباره انواع و اقسام جرم و جنایت در دنیا، جنگ در کشورهای مختلف و انواع مشکلات اقتصادی و اجتماعی می شنویم، تنها چیزی که در حفظ روحیه هرکدام از ما تأثیر ویژه دارد و باعث میشود همه ما برای زنده ماندن و زندگی تلاش کنیم، واژهی کوچک اما زیبای امید است.
امید + زندگی
امید مولد احساسات و مبنای جذابیت زندگی بوده و تنها چیزی است که در تاریکی و میان همه چیزهای بد مثل یک نقطه نور در ذهن هرکسی می درخشد و توان تازهای برای ادامه حیات در تک تک ما به وجود میآورد.
داشتن امید همان شادمانی یا خوشبینی نیست. این دو مفهوم در واقع فقط ممکن است نتیجه امیدواری باشند اما امید مفهومی است که وقتی حس میکنیم زندگی چیزی نگرانکننده است، به آن پناه میبریم و کمک میکند محکم باشیم و برای زندگی تلاش کنیم.
امید به زندگی یک شاخص آماری است که نشان میدهد متوسط طول عمر در یک جامعه چقدر است و یا به عبارت دیگر هر عضو آن جامعه چند سال میتواند توقع زندگی داشته باشد. هر چه شاخصهای بهداشتی و همچنین درمانی بهبود یابد امید زندگی افزایش خواهد یافت و از این رو، این شاخص یکی از شاخصهای سنجش پیشرفت و عقب ماندگی کشورهاست.
امید زندگی زنان در همه جوامع چند سال (در کل جهان چهار و نیم سال) بیشتر از مردان است و مطابق آمار سازمان ملل کشورهای ژاپن، هنگ کنگ، ایسلند، سویس و استرالیا به ترتیب در جهان مقامهای اول را دارند که با حدود ۸۲ سال از میانگین جهانی ۲۲ درصد بالاتر است. کشورهای سوازیلند، موزامبیک، زیمبابوه، سیرالئون و لسوتو نیز به ترتیب در پایینترین رده قراردارند. امید زندگی در این کشورها حدود ۴۲ سال است که ۳۸ درصد کمتر از میانگین جهانی و نصف کشورهای بالای جدول است و هر چه فاکتور های رفاهی و درمانی در یک کشور افزایش پیدا کند، شاخص امید به زندگی نیز، افزایش پیدا خواهد کرد.
گفته می شود که امید زندگی در ایران برای زنان ۷۲٫۶، برای مردان ۶۹٫۴ و در کل ۷۱ سال است که ۵٫۵ درصد از میانگین جهانی بالاتر است و ایران را در بین ۱۹۵ کشور در رتبه ۱۰۶ قرار میدهد. این در حالی است که میانگین سنی فوت شدگان تهرانی در سال ۱۳۸۸ به ۴۹ سال و چهار ماه کاهش پیدا کرده است.
چرا زنان به زندگی امیدوارترند؟
سارا فیضی کارشناس علوم اجتماعی با اشاره به اهیمت نرخ امید به زندگی اظهار داشت: ایران به تازگی با افزایش چشمگیری در نرخ امید به زندگی در بدو تولد واجه شده است و آنگونه که توسط سازمان بهداشت جهانی اعلام شده، نرخ امید به زندگی در ایران، در سال ۲۰۱۵، بیش از ۷۵ سال بوده است و این بدین معناست کودکانی که در سال ۲۰۱۵، متولد شده اند، به طور میانگین بیش از ۷۵ سال زندگی خواهند کرد.
وی افزود: در راستای تشریح رویکردهایی که سعی دارند اختلاف بین امید به زندگی زنان و مردان در یک جامعه را تحلیل کنند، موضوعات بسیاری مطرح شده اند. از جمله اینکه زنان بیشتر به سلامت خود بها می دهند، غذاهای سالم تری می خورند، لوازم بهداشتی بیشتری تهیه می کنند و در مجموع به بهداشت و سلامت خود بیشتر اهمیت می دهند.
رسول حاتمی کارشناس ارشد روانشناسی نیز افزود: برون گراتر بودن زنان و درصد کمتر ابتلاء آنان به بیماری های روانی، فعالیت های کاری کمتر زنان نسبت به مردان، عادت ماهیانه در زنان که با کاهش غلظت خون از بروز سکته مغزی زوردرس جلوگیری می کند و صدها دلایل زیست شناسانه و روان شناسانه دیگر وجود دارد که امید به زندگی را در زنان بیشتر کرده است.
رشد قابل توجه سن زنده ماندن پس از انقلاب
رسول انتظار مهدی معاون امور بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی استان نیز در این خصوص اظهار داشت: در گذشته متوسط سن زنده ماندن در ایران حدود ۵۵ سال بود که از انقلاب اسلامی تاکنون به حدود ۷۷ سال رسیده که این رقم رشد قابل توجهی دارد.
وی ادامه داد: در سالهای اخیر بیماریهای عفونی کم شده و امید به زندگی نیز افزایش یافته که به پایین آمدن بیماریهای غیر واگیردار مثل دیابت منجر شده است.
انتظار مهدی تصریح کرد: در سالیان گذشته نظام سلامت از اهمیت موضوع مشارکت مردم کمی غافل شده بود اما اخیراً توجه به این مهم در دستور کار وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی واقع شده است.
معاون امور بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی آذربایجان غربی با اشاره به نقش بیماری های غیر واگیر در مرگ ومیر افراد، گفت: با افزایش بیماریهای غیر واگیر نیاز به متخصص و دستگاههای پیشرفته بیشتر دیده میشود که در این بین نقش خود مراقبتی نیز بسیار اهمیت دارد به طوری که در کشورهای توسعه یافته با رفتارهای ساده خود مراقبتی تا ۶۵ درصد انواع سرطان ها قابل پیشگیری شده است.
وی تاکید کرد: هر چقدر پیشگیری در سطح جامعه انجام بگیرد نیاز کمتری به پزشکان متخصص و دستگاههای پیشرفته و پر هزینه آزمایشگاهی خواهیم داشت و این نیز مقدور نیست مگر با مشارکت همگانی مردم بنابراین برای تحقق این امر باید برنامه جامع سلامت تدوین شود.
شادی غلامی
ارسال دیدگاه