۴۰ روز درد فراق پدر

امروز روزی است که دل‌های بسیاری در ایران، به‌ویژه در شهر اهر، از این داغ می‌سوزد. چهل روز از جدایی گذشته است؛ جدایی‌ای جانسوز که تحملش برای مردم این سرزمین آسان نبود.

دشمن جنایتکار حتی به پدر این سرزمین نیز رحم نکرد و ما در دوری او می‌سوزیم و اشک می‌ریزیم. چهل روز دوری از پدر، سخت و طاقت‌فرساست.

مردم همیشه در صحنه اهر، با گام‌هایی آرام اما استوار، در خیابان‌ها حضور یافتند؛ در حالی که علم‌ها را بر دست داشتند و با قلب‌هایی اندوهگین یاد پدر شهیدشان را گرامی می‌داشتند.مردم غیور اهر با حضور خود نشان دادند که یاد و راه پدر شهیدشان هرگز فراموش نخواهد شد و آنان همواره قدردان فداکاری‌های او خواهند بود.

امروز سربازان کوچک این سرزمین، با پرچم پرافتخار ایران در دستانشان، در میان جمعیت دیده می‌شدند؛ کودکانی که شاید کوچک باشند، اما دل‌هایی بزرگ و سرشار از عشق به میهن دارند.مردان، زنان، پیران و کودکان همه در سوگ این پدر سینه می‌زدند و اشک می‌ریختند. اندوهی مشترک در دل همه موج می‌زد؛ اندوه از دست دادن پدری که برای سرزمینش ایستاد.

پدر شهیدمان کجایی که ببینی فرزندانت چگونه با صلابت در میدان حاضر شده‌اند؛ کودکانی که با دستان کوچک خود پرچم ایران را بالا گرفته‌اند تا نشان دهند آینده‌سازان این خاک مقدس‌اند.حتی کودکان نیز درد فراق را فهمیده‌اند؛ آنان می‌دانند که پدر سرزمینشان را از دست داده‌اند، اما راه و یاد او در دل‌هایشان زنده خواهد ماند.

و امروز، پس از چهل روز، مردم هنوز با همان عشق و وفاداری ایستاده‌اند؛ زیرا یاد پدر شهیدشان هرگز از دل این سرزمین پاک نخواهد شد.