بدون پدر، اما با غرور آمدیم

امروز ۲۲ بهمن است؛ راهپیمایی استقلال و آزادی.  اما برای ما سه نفر، این راهپیمایی فقط یک مراسم نبود؛ ادامه راهی بود که بابا هفت ماه پیش ناتمام گذاشت.

ما آمدیم، چون بابا نیامد.  مادر، با همان شال مشکی و چشمانی که اشک را پشت غیرت پنهان کرده بود، پیشتاز بود؛ مثل همیشه، پرچمدار.  

برادرم کنارم قدم می‌زد؛ شبیه سایه پدر، بی‌ادعا و استوار.

و پدرم…  پدرم نبود، اما بود.  روی شانه‌های مادر، در قدم‌های برادرم، و در قلبی که زیر باران، برای آرمان‌هایی می‌تپید که او هم عاشقشان بود.

خیابان‌ها پر از یاد تو بود بابا.  تو که رفتن را انتخاب کردی تا ما امروز سربلند بمانیم.  

تو که شهادت را پذیرفتی تا ایران باقی بماند.ما آمدیم تا بگوییم راهت ادامه دارد؛  

تا فریاد بزنیم حسرت به دلت نمانده است؛  

تا تو هم از آن بالا، از میان هزاران شهید، لبخند بزنی و ببینی خانواده‌ات ایستاده‌اند.

ای کاش بودی؛  اما شاید خدا خواسته است نباشی،  تا ما ایستادن را بدون تکیه‌گاه یاد بگیریم.

پس بدون پدر، اما با غرور آمدیم؛  با توکل به خدا،  با افتخار به تو و با امید به آینده‌ای که تو برایش رفتی.

روحت شاد و یادت جاودان، پدر شهیدم.