سجاده‌های صورتی با اولین ندای الله اکبر زیر پرچم ایران

باران آرام می‌بارید؛  گویی آسمان نیز می‌خواست شاهد این قرار آسمانی باشد. صحن مصلی تبریز، آن روز رنگ دیگری داشت؛ رنگ سپیدیِ چادرها، صورتیِ گل‌ها و پاکی دل‌هایی که برای نخستین‌بار، بندگی را آگاهانه تجربه می‌کردند.

گروه‌گروه، دختران ۹ ساله از مدارس مختلف تبریز وارد مصلی می‌شدند؛ با قدم‌هایی کوچک اما دل‌هایی بزرگ‌شده برای پذیرش مسئولیتی شیرین. چادرهای سفید و صورتیِ گل‌گلی‌شان در باران می‌درخشید و شوق در نگاه‌هایشان موج می‌زد؛ شوق دیداری که شاید هنوز معنایش را کامل نمی‌دانستند، اما با تمام وجود حسش می‌کردند.

باران با برق چشم‌ها درآمیخته بود و فرشته‌هایی زمینی، محفل عبادت را روشن و شفاف کرده بودند؛ آن‌چنان که گویی هوا هم بوی پاکی می‌داد. هم‌زمان با طنین سرودهای دخترانه، پرچم صورتی جشن تکلیف در کنار پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران بالا رفت و صحن مصلی لبریز شد از موجی از عشق، معنویت و هیجان اولین‌ها.

اولین «الله‌اکبر» با صداهایی لرزان اما خالص در فضا پیچید؛ اولین رکوع با قامت‌هایی کوتاه و دل‌هایی که تا آسمان قد کشیده بودند و اولین سجده، جایی که پیشانی‌های کوچک زمین را بوسیدند و دل‌ها تنها یک نام را زمزمه کردند؛ خدا.

اوج این مراسم معنوی، اقامه نماز جماعت باشکوه دختران تازه‌مکلف در کنار پدر معنوی شهر و به امامت ایشان بود؛ نمازی که فقط یک عبادت نبود، بلکه عهدی تازه میان نسل نو و پروردگار مهربان به شمار می‌رفت. صف‌های منظم بندگی، تصویری ماندگار از ایمان ناب کودکانه را رقم زد؛ تصویری که اشک شوق را بر چشمان مادران نشاند و غروری خاموش را در نگاه پدران جاری ساخت.

تبریز، آن روز به خود بالید؛ به ۵ هزار دختری که با دل‌هایی سپید و چادرهایی گل‌گلی، قدم در مسیر بندگی گذاشتند. مراسم تکلیف آغاز راهی بود که از مصلی تبریز شروع شد و تا آسمان امتداد دارد.