مکتب سلیمانی و نسل جدید، وقتی روایت کافی نیست

پس از شهادت سردار حاج قاسم سلیمانی، مکتب او به عنوان نمادی از مقاومت، ایثار و مدیریت جهادی، نیازمند تبیینی نوین و اثرگذار برای نسل جوان و نوجوان است.

 کارشناسان معتقدند دستگاه‌های فرهنگی کشور، در آستانه‌ی سالگرد این شهید والامقام، باید با به‌کارگیری روش‌هایی بدیع و دور از کلیشه‌های تکراری، عمق و تأثیر این مکتب را به مخاطب امروز منتقل کنند.

از شعارزدگی تا روایت‌گری جذاب

تکرار صرف عناوین و شعارهای ثابت، اگرچه ضروری است، اما برای نسل دیجیتال امروز کافی نیست. مرکزیت باید بر «روایت‌گری» باشد؛ روایت‌هایی از رفاقت‌های او در جبهه، ساده‌زیستی‌هایش در مقام فرماندهی، شوخ‌طبعی‌هایش در دل سخت‌ترین شرایط و دغدغه ‌هایش برای پیشرفت ایران.

 تولید محتواهای کوتاه، جذاب و با کیفیت (مانند موشن‌گرافی، کلیپ‌های کوتاه شبکه‌های اجتماعی، مستندهای نوآورانه) که به جنبه‌های «انسانی» و «الهام‌بخش» این شخصیت می‌پردازد، می‌تواند ارتباط عمیق‌تری برقرار کند.

ایجاد فضای تعاملی به جای خطابه یک‌سویه

جوان امروز مخاطب منفعل نیست. ایجاد «پلتفرم‌های گفت‌وگومحور» مانند میزگردهای صمیمی با همرزمان شهید سلیمانی، برنامه‌های پرسش و پاسخ با چهره‌های محبوب جوانان درباره مکتب او و حتی استفاده از قالب‌های بازی‌های رایانه‌ای یا واقعیت مجازی برای تجربه‌های نمادین از مفاهیمی مانند دلیری و شجاعت، می‌تواند حس مشارکت و کشف شخصی را در نسل نو ایجاد کند.

تبدیل ارزش‌ها به عمل ملموس

مکتب سلیمانی تنها یک سری آموزه نظری نیست؛ الگویی عملیاتی برای مدیریت، مسئولیت‌پذیری و کار جهادی است. دستگاه‌های فرهنگی می‌توانند با معرفی «الگوهای عینی و امروزی» از جوانانی که در عرصه‌های علم، فناوری، ورزش یا کمک‌های مردمی، روحیه جهادی و ایثار را ادامه می‌دهند، نشان دهند که این مکتب زنده و قابل اتصال به زندگی روزمره است. 

راه‌اندازی رویدادها و چالش‌های اجتماعی داوطلبانه با محوریت ارزش‌های این مکتب (مانند کمک به محرومان یا ساخت مدرسه) نیز از این دست اقدامات است.

 از یادبود سالانه تا جریان مستمر فرهنگی

نکته کلیدی که کارشناسان بر آن تأکید می‌کنند، عبور از «فعالیت مقطعی و سالگردی» به سمت «جریان‌سازی فرهنگی مستمر» است. تبیین مکتب سلیمانی باید در تقویم طولانی‌مدت تمام نهادهای فرهنگی کشور، از آموزش و پرورش و صداوسیما تا حوزه‌های هنری و فضای مجازی، جایگاه محوری داشته باشد و با زبان هر نسل، بازآفرینی و عرضه شود. 

تنها در این صورت است که نام و راه حاج قاسم، همچون چراغی فراتر از یک نماد تاریخی، به راهنمای عمل برای ساختن آینده تبدیل خواهد شد.