تهران (پانا) - نمایش ( سلول ) تلاشی است برای تلفیق ژانر کمدی با درامی اجتماعی که در نهایت به پایانی تراژیک ختم می شود. این الگوی ترکیبی در ظاهر، ظرفیت قابل توجهی برای خلق موقعیت های طنز، لحظه های انسانی و کنایه های اجتماعی دارد؛ ظرفیت هایی که معمولا می توانند یک اثر نمایشی را از سطح سرگرمی صرف فراتر ببرند و آن را به تجربه ی چند لایه تبدیل کنند.
