شهریار(پانا)_در شب اربعین رهبر شهید و شهدای دانش آموز شجره طیبه، مردم ولایتمدار شهریار برای عزاداری و یاد بود این شهدای عزیز در مقابل امامزاده اسماعیل گرد هم آمدند و با شعارهای الله اکبر خامنه ای رهبر و مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل، آمریکا و اسرائیل را محکوم کردند.
شهریار(پانا)- دانشآموزان شهریاری در خیابان ها به مناسبت مراسم اربعین رهبر شهید و شهدای دانشآموز مدرسه شجره طیبه میناب حضور پیدا کردند.
شهریار(پانا)- در شهر آرام میناب، جایی میان نخلها و هوای همیشه گرم جنوب، مدرسهای بود که صدای خنده دانشآموزانش هر صبح مثل نسیم از حیاط میگذشت و در کوچهها میپیچید. آنها کودکانی بودند با رویاهای ساده؛ یکی آرزو داشت پزشک شود، دیگری مهندس، و بعضی فقط دوست داشتند زودتر زنگ آخر بخورد و بروند فوتبال بازی کنند.
شهریار(پانا)_ مراسم چهلم شهدای دانشآموز حادثه میناب با حضور خانوادهها، دانشآموزان، فرهنگیان و جمعی از مردم برگزار شد؛ آیینی که در آن یاد و خاطره جانباختگان با قرائت قرآن، سخنرانی و ادای احترام گرامی داشته شد.
شهریار (پانا)- چهل طلوع گذشت، اما داغِ فراق، هر روز تازهتر از دیروز در رگهایمان میدود. ما اینجاییم تا روایتگرِ امانتی باشیم که تو به دستِ ما سپردی؛ میراثی که با اشکِ چشمِ یک ملت گره خورده است. رادیو “یادِ رهبرِ شهیدم”، صدایِ شکستنِ سکوتِ این چهل روزِ سیاه است. جایی که درد، به قصه تبدیل میشود و خاطره، به مشعلی برایِ ادامه دادن. بیایید در این چهلِ پر از حسرت، دوباره دست در دستِ آرمانهایت بگذاریم.
شهریار (پانا)- خط ملی نماد با شمارهی ۱۵۷۰، خطی رسمی در ایران است که شما میتوانید در تمامی شرایط به خصوص شرایط سخت و بحرانی با مشاوران آن تماس گرفته و از آن ها کمک بخواهید.
شهریار(پانا)-معاون آموزش ابتدایی آموزش و پرورش شهریار گفت: شهادتِ کودکانِ ما، ضامنِ عزتِ ایران است.
شهریار(پانا)- در آستانه سالروز شهادت سیدمرتضی آوینی، پادکستی با محوریت معرفی شخصیت، این هنرمند انقلابی منتشر شد. این پادکست که توسط جمعی از علاقهمندان به دفاع مقدس تهیه شده، تلاش دارد تا نگاهی عمیقتر به جنبههای کمتر دیدهشده از زندگی «سید شهیدان اهل قلم» داشته باشد.
شهریار(پانا)- مردم شهرک امیریه چهل شب به خیابان ها آمدند و خون خواه پدر امت حضرت آیت الله خامنهای هستند و نشان دادند در هر شرایط پشتیبان کشور و رزمندگان اسلام هستند.
شهریار(پانا)-در شهر آرام میناب، جایی میان نخلها و هوای همیشه گرم جنوب، مدرسهای بود که صدای خنده دانشآموزانش هر صبح مثل نسیم از حیاط میگذشت و در کوچهها میپیچید. آنها کودکانی بودند با رویاهای ساده؛ یکی آرزو داشت پزشک شود، دیگری مهندس، و بعضی فقط دوست داشتند زودتر زنگ آخر بخورد و بروند فوتبال بازی کنند.
