تهران (پانا) - سینما و تلویزیون ایران در سالهای اخیر، همواره درگیر یک دوگانگی فرساینده بوده است؛ یا غرق در ناتورالیسم چرک و آپارتمانی که مخاطب را به انسداد میرساند، و یا گرفتار در دام تولیدات سفارشی که پیام را فدای ساختار و شعار را جایگزین درام میکنند.