تهران (پانا) – در تاریخ سیاسی ایران، نام «امیرکبیر» نه تنها به عنوان یک اصلاحگر، بلکه به مثابه نماد استقلالطلبی و ایستادگی در برابر نفوذ بیگانگان حک شده است. او با درک عمیق از ظرفیتهای داخلی، راهبرد «تکیه بر توان بومی» را جایگزین وابستگیهای ذلتبار کرد؛ راهبردی که سرانجام به بهای جانش تمام شد اما چراغی برای آیندگان روشن گذاشت که مسیر عزت ملی تنها از دروازه استقلال میگذرد.»
