وقتی کلمات از غربت او کم می‌‌آورند

ما خبرنگاران همیشه به دنبال خبر هستیم، به دنبال کشف حقیقت، به دنبال واقعه‌ای که جریان داشته باشد، کلامی که شنیده شود و تصویری که چیزی را ثبت کند.

اما امروز، یعنی روز شهادت امام رضا(ع)، ضامن آهوهای بی‌قرار، با نوعی از حقیقت رو به رو هستیم که هیچ خبرنگاری قادر به ثبت بی‌دقتی کلمات توانایی نیست.

امروز، خبری برای گزارش نیست؛ امروز یک سوگ بی پایان است که از سال ها پیش تا امروز، در رگ‌های تاریخ جاری می‌باشد.مایی که عادت کرده ایم به جزئیات نگاه کنیم، امروز در برابر جزئیات غربیگی امام رضا(ع)، سر باز می‌ایستیم.چطور می‌توان از غریبگی در میان خود اهل بیت گزارش داد؟چطور می‌توان آمیزه تلخ مسمویت و تنهایی را در قالب تیتر های خبری گنجاند؟

اما امروز، با قلبی سرشار از غم تو، سرشار از دلشکستی، و با دستی که یاری به نوشتن زیاد از حد از تو نمی‌کند، می‌آیم و فقط می‌نویسم کاش زودتر درهای بارگاه نورانی ات را به رویم باز کنی تا بعد از چندین سال دوباره پا به حرم نورانی ات بگذارم و زیر گلدسته های طلایی ات بگریم؛ حال اصلا نمی‌دانم مرا می‌شناسی یا نه، نمی‌دانم می‌دانی هر‌ شب به امید برآورده شدن آرزوی دوباره راه رفتن در حرمت و خوردن غذای حضرتی به خواب می‌روم یا نه، حتی نمی‌دانم یادت می‌آید وقتی سالهای پیش فقط از روی یک عکس فقط میگریستم و شفاعت میخواستم و تو شفا دادی یا نه.

 تو امروز در دیار غربت، با دلی ساده، و با قلبی سرشار از معنویت پا به ایران گذاشتی و در کمال مظلومیت شهد شهادت را نوشیدی و در همین جا به خاک سپرده شدی.

امروز قلم من نه برای ثبت وقایع، که برای تسلی دادن به قلب خود است.

گزارش امروز مت، از میانی است که در آنجا هیچ دوربین و هیچ میکروفونی نمی‌تواند صدای گریه‌ی دلهای مشتاق را به گوش رساند.شهادت آن حضرت، خبر تکراری نیست؛ تکرار هر ساله، یاد آوری یک جراحت همیشگی است.