۲۲ بهمن؛ نقطه اوج تاریخی «ما میتوانیم» یک ملت در برابر «نمیشود»های قدرت
تبریز (پانا) – ۲۲ بهمن در تاریخ ایران معاصر، تنها سالگرد یک رویداد سیاسی نیست؛ این روز نقطهعطفی تعیینکننده و نماد «اراده ملی» است؛ روزی که پیروزی اندیشه بر قدرت رقم خورد و یک دوگانه تاریخی «سلطنت / ملت» برای همیشه پایان یافت.
۲۲ بهمن را اگر بخواهیم فراتر از کلیشههای تکراری تحلیل کنیم، میتوان آن را در سه افق متمایز و درهمتنیده بررسی کرد؛ افقهایی که همچنان برای امروز و فردای ایران معنا دارند.
پیروزی انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، در واقع فروپاشی پروژهای بود که «نوسازی از بالا به پایین» را بدون مشارکت واقعی مردم دنبال میکرد. این روز، نماد «وتوی تاریخی» ملت ایران بر ساختارهای تصمیمگیری غیربومی و تحمیلی است؛ لحظهای که مردم، عاملیت خود در تعیین سرنوشت را بازپس گرفتند.
۲۲ بهمن صرفاً تغییر یک نظام سیاسی نبود، بلکه صحنه شکلگیری ائتلافی کمنظیر از اقشار مختلف جامعه بود؛ از بازاری و کارگر تا روحانی و روشنفکر. قرار گرفتن این گروهها ذیل یک خواست مشترک، ماهیت فراطبقاتی انقلاب را آشکار میکند و یادآور این حقیقت است که عبور از بحرانهای بزرگ ایران، همواره با تکیه بر همین سرمایه اجتماعی ممکن شده است.
۲۲ بهمن نباید تنها به یک «مراسم سالانه» تقلیل یابد؛ این روز یک «روش» است. دستاورد بنیادین آن، اثبات امکان «تغییر بزرگ» از مسیر اراده جمعی است. پیام محوری این روز برای نسل جدید، عبور از ذهنیت «محالبودن» و باور به امکان بازنویسی آینده با تکیه بر خودباوری ملی است.
در نهایت، ۲۲ بهمن متعلق به همه جریانهای فکری ایران است؛ زیرا روایت مشترکی از خروج از انفعال تاریخی و اثبات نقش مردم در تعیین سرنوشت خویش به شمار میرود؛ روایتی که هنوز زنده است و همچنان میتواند الهامبخش فردای ایران باشد.
ارسال دیدگاه