تهران (پانا) - ما در خانهای زندگی میکنیم که پنجرههایش رو به تمام جهان باز است؛ از قهرمانهای مارول گرفته تا شخصیتهای پویانماییهای ژاپنی. اما انگار همین پنجرههای بزرگ، باعث شده دیوارهایِ خانه خودمان را کمتر ببینیم. سؤال اینجاست: چطور شد که داستانِ زندگیِ تختی یا امیرکبیر، در ذهنِ ما به صفحاتِ خشکِ کتابهای درسی محدود شد، اما داستانِ قهرمانهای خارجی، به بخشی از هویت و علایق روزمرهی ما تبدیل شد؟